ölemiyorum, ama ölmeden insanlara nasıl anlatacağımı bilmiyorum

çok önceden zehirlenme, atlama, kanama gibi birkaç yöntemi denemeye çalışmış, başarısız olmuştum.ama o zaman yapmamın sebebi kurtulmaktı. şimdi ise daha farklı..budist (vb, yalıtılmış) olmayı düşünüyorum fakat, ondan önce şu duygularımı atmam gerek, kendime zarar veren. fakat insanlar yaşadıklarımı, içimi göremiyor ki, bunların kelimeyle ilgisi yok, hepsinden aynı anda hem nefret ediyorum, hem umursamıyorum (ististanalar hariç). özellikle kızlardan ve duyguya bulaşan herkesten tabi.ama onlara, beni ne kadar yalnız bıraktıklarını anlatmak istioyurm. aslında teker o salaklara (İKB*) bunu defalarca anlatsam da, anlamıyorlar, umursamıyorlar ki. o salak kızlar (ikb*), duygu sömürücüleri, yetersiz bilinçli hep sürüklenen varlıklar.. off. neyse, onlara teker teker  anlatıyorum ama olmuyor, uğraşmaktan sıkılmak sırun değil ama duygum olduğu sürece o salakların (ikb*) yüzünden baya acı çekiyorum ama, anlamamalrını anlayamıyorum.. ya hepsini öldürmeliyim (ikb*) , ya da hepsine ölerek göstermeliyim bunu, anlamıyorlar ki aptallar.. off. yalnız bırakıyorsunuz beni siz, küçük bir duygu istediğim halbuki.   *: istisnalar kaideyi bozmaz. 

 

özleme doyamama

Hiç şöyle hissettin mi?
Aslında düşündüm ki…
Daha yeni gördüğüm, ve hala görebileceğim birini düşünürken, o ana ve yakın ya da uzak gelecekten duyulan özlem, mutsuzluk ve yalnızlık, umutsuzluktan dolayı değil… Onu görmeyv duyulan çokf azla isteğin yeterince doyulamamasından…

 

sen..

görünüşün, yüzün, saçların..
sesin, içtenliğin, gülümsemen…

 

dün kötü geçtiyse, dün olmadı benim için

hiç bir kötü şeyi hatırlayamıyorum. sevgi hariç. ne kadar verirsen ver, hiç alamadığın, hep acı çektiren bir şey, kötü değil midir? neden sevgiyi hiç unutamıyorum?…

 

ışıkla ben

duygu bir ışıksa, duygusuzluk karanlık.
ve yaşama da görmek.

Ben, etrafımda bana akan hiç bir ışık olmadığından, karanlıktan görebilmek için gözlerimi kısmayı seçtim.

Ama..
Ya bir gün zifiri karanlık olursa.. görebilecek miyim?
Ve..
Ya bir gün, bana doğru o kadar ışık akarsa, kör olur muyum?
Bilmeden kapıyorum gözlerimi.

 

sevgililer gülü

yarını bilen herkes, ya çok mutlu olacak.. ya hiç mutsuz
her taraf sevgililerle dolacak, onların bayramı olacak.
çoğunluk olmasına rağmen, gerçek sevgiler ama yalnızlar, köşelere çekilecek ve içlerinden üzülecekler..
safınızı, bırakın size hayran olanlar belirlesin.
size hayran olan yoksa, bu tarafa gelin.

 

uzağı görmeye çalışma(k)

uzağı görmek isteyen kim? görmi’cem.. uzakta sevgililer var, yanımda hiç bir şey yok.. varsa da.. artık uzağı gösteren gözlüklerim var. yakınım olduğunu unuttum bile.. artık kaldıysa..

uzaktaki mutluluk benim değil.. ben benim olan, yanımda olacak mutluluğu görmek istiyorum. bu yüzden artık gözlüklerimi çıkarıyorum